Sinds een paar dagen maak ik gebruik van weer een extra communicatiekanaal: Hyves.

Ik heb natuurlijk nog erg weinig vrienden op Hyves. Maar wat zegt dat eigenlijk als je erg veel vrienden hebt, bijvoorbeeld 376? Ben je dan populair? Ben je hot? Of laat je iedere vage bekende vriend van een vriend een vriend worden om zo te scoren? Heb je dan eigenlijk wel tijd om eens wat te gaan drinken en eten met je echte vrienden? Ik ben er niet helemaal uit.

Ik heb ook lang getwijfeld om lid te worden. Gelukkig kun je veel blokkeren en de instellingen zelf bepalen. Dat gaf de doorslag.

Ik ben in ieder geval niet van plan mijn hele leven op Hyves te zetten. Men mag mij vinden en een berichtje sturen en heel misschien mijn vriendje worden. Maar privéfoto's en -onderwerpen gaan niet via Hyves. Dan moet je gewoon een afspraak maken om met me bij te kletsen. Dat zal wel weer ouderwets zijn, maar ik ben dan ook geen 18 meer.

Bovendien haal ik de meeste informatie uit de non-verbale communicatie. Face-to-face komen grapjes ook wat beter uit de verf. Een lachende smiley is uiteindelijk niet hetzelfde als de slappe lach krijgen met een vriendin.

In deze eerste periode van het nieuwe schooljaar geef ik de nieuwe differentiatiminor Mediaplanning en Inkoop in de Entertainment Industry (15 ECT). Ik heb deze minor vorig jaar ontwikkeld en nu geef ik de cursus en het project (de training wordt door een collega gegeven).

Zelf vind ik het een leuke en interessante minor. En wat blijkt: de studenten zijn ook enthousiast. Sommige willen nu afstuderen op een mediabureau. Er zijn er ook al twee die direct willen solliciteren in de mediawereld. Opdrachten en presentaties worden voorbereid, er worden vragen gesteld, de aanwezigheid in de colleges is goed. Het loopt dus lekker.

Het enige nadeel is, dat ik door de inzet van de studenten ook extra werk erin steek. Tja enthousiasme werkt aanstekelijk!

Studenten hebben vaak moeite met de wijze waarop ze je moeten aanspreken. In het begin van het jaar stel ik mezelf voor als Babs van Teylingen. Ik laat het aan de studenten zelf over of ze Babs of mevrouw Van Teylingen zeggen. Zolang ze het met respect doen, vind ik al snel alles goed. Hoewel de eerstejaars beginnen met mevrouw Van Teylingen, zeggen de derdejaars toch meestal Babs.
Tutoyeren vinden sommigen ook lastig: "Babs, ehh heeft u even tijd?" Vooral allochtone studenten noemen me ook "juffrouw" of "juffrouw Van Teylingen".

Deze week werd ik echter met een nieuwe aanspreekvorm geconfronteerd, namelijk "Meesteres". Ik heb de student maar verteld dat ik bij die term toch echt andere associaties krijg, die niet veel met doceren te maken. Een rood hoofd en veel gelach was het gevolg. En ik had niet eens een zwart leren pak aan!

Afgelopen week heb ik samen met een collega een salestraining gegeven in verkoopgesprekken. Studenten moesten hun promotieplan proberen te "verkopen" aan een communicatiemanager (die rol spelen wij). Om wat variatie aan te brengen spelen wij iedere keer een ander type, zoals de ongeinteresseerde, onbeschofte manager, de junior medewerker, de doorratelende manager. Meestal bedenken we het vooraf, maar soms geeft een student zo'n leuke voorzet, dat ik hem in moet koppen.

Tijdens de eerste fase van het gesprek moet de student het vertrouwen winnen. De student (verplicht naar voren geroepen) startte het gesprek en deed alle zaken goed. Goede handdruk, aankijken, naam zeggen, etc. Vervolgens kwam de zin: "En wat gaat u vanavond doen?" Gegiechel klonk uit de zaal en de student keek mij wat verschrikt aan. Tja, toen schoot ineens een nieuwe rol mijn hoofd binnen, namelijk die van de alleenstaande, flirtende naar een relatie zoekende manager. Ik ging dus gretig op de opmerking in, dat ik nog niemand had voor vanavond, dat ik graag met hem weg wilde gaan en dat hij zulke mooie ogen had, waarbij ik hem natuurlijk verliefd aan probeerde te kijken. Het gegiechel verstomde en iedereen wachtte in spanning op de reactie van de student (in stilte zichzelf gelukprijzend dat zij daar niet zaten).

Die ging vrolijk op de opmerking in, zei dat we aan het einde van het gesprek ergens koffie konden drinken en nummers uit konden wisselen en schakelde toen zakelijk over naar zijn promotieplan en de rest van het verkoopgesprek. Ik was onder de indruk. Hij liet zich niet van de wijs brengen. Een leuk en goed voorbeeld van een verkoopgesprek en je kop erbij houden.

Tijdens mijn hoorcolleges gebruik ik altijd Powerpoint, soms Internet, Whiteboard etc. Omdat ik twee klassen (of meer) tegelijk les geef, zit ik in het Auditorium (soort bioscoop met alle mogelijke apparatuur) of in een ander groot lokaal met podium en complete bedieningstoren met heeeel veel knopjes. Sinds enige maanden functioneert alles meestal prima en hangen de beamers goed vergrendeld aan het plafond en zijn zelfs de afstandsbedieningen aan de ketting gelegd en dus aanwezig.

Afgelopen les wilde ik aan het einde van het hoorcollege een trainingsvideo van John Cleese laten zien over de voorbereiding van een verkoopgesprek. Helaas hadden ze alleen een VHS-band in de bibliotheek van Diemen beschikbaar. Die kwam, na reservering, wel keurig op tijd.

Je weet van tevoren dat het een extra risico met zich meebrengt. verschillende media, maar ja. Ik weet hoe ik die fantastische toren moet bedienen, dus... Eerste les in lokaal 201, geen probleem. Tweede les in lokaal 202, ik start de band, ..., wel beeld, maar geen geluid. Er komen dan altijd vriendelijke, mannelijke studenten helpen ("een vrouw en apparatuur, dat is vragen om moeilijkheden", zie je ze denken). Het lag natuurlijk niet aan mij.

Nadat een studente naar de Helpdesk was gegaan voor hulp en zich had laten wegsturen met twee boxjes, moest ik dus zelf naar beneden. Toen ik het lokaal weer in kwam (de studenten zaten tot mijn lichtelijke verbazing nog keurig te wachten) met twee helpdeskmedewerkers ging er gejuich op. "Waarom kwamen ze met mij wel mee?" Tja, kwestie van overtuigend zijn en op de juiste manier communiceren. Het repareren duurde mij toch te lang en we hebben lokaal 201 gekaapt. Daar had de apparatuur zich al bewezen. Gelukkig vonden de meeste studenten het wachten de moeite waard.
Hoefde ik niet John Cleese te imiteren op het podium!