Als docent kan ik me af en toe lekker uitleven in het voor gek zetten van studenten. Dat is natuurlijk niet pedagogisch verantwoord, maar doet het erg goed als je iemand tot de orde wilt roepen. Geen geschreeuw of boos worden, maar een subtiele wat sarcastische opmerking met natuurlijk een grote glimlach rond mijn mond en de student staat voor gek, de mond wordt gesnoerd, de rest van de klas vindt het leuk en je hebt geen last meer van hem/haar.

Zo gaf ik laatst les in het auditorium (een soort bioscoopruimte). Studenten gaan meestal al niet vooraan zitten, maar nu gingen twee jongens echt helemaal op de achterste banken zitten. Ze zaten maar te rotzooien in hun tassen tijdens het hoorcollege. Ik kon ze niet goed zien en wilde dat ze naar voren kwamen. Plots floepte er uit mijn mond: "Willen die twee jongens op de achterste bank niet zo samen zitten te friemelen?" De klas schoot in de lach, de jongens kregen een rood hoofd en stamelden wat uitleg, terwijl ze naar voren kwamen lopen. Blij waren de jongens niet met mijn opmerking. Wat ik zei klopte, zij vonden echter dat het van alles suggereerde.

Tja als je je tijdens mijn lessen netjes gedraagt, dan loop je ook geen risico. In ieder geval minder.

Het is me gelukt. Aan het einde van een werkcollege marketing en communicatie waren alle studenten aan het nadenken. Dat gebeurt niet vaak, maar het kan. Hoe heb ik dat voor elkaar gekregen, wil iedereen natuurlijk weten. Hier volgt mijn verhaal:

Het was donderdagmiddag en ik gaf een interessant werkcollege dat ging over communicatieplanning. Van de 31 studenten waren er ongeveer 24 aanwezig (niet slecht voor een niet verplicht college). Elke les krijgen de studenten MC-vragen over het onderwerp mee naar huis om te oefenen. Aan het einde van de les bespreek ik dan de antwoorden. En nu komt het. Omdat studenten steeds vroegen: "Is het nu b of d?" Ben ik woorden gaan verzinnen. De "b" van "Babs", de "d van domoor". Dat sloeg aan. Iedereen wilde een zo origineel mogelijk woord bedenken. Dus zodra ik riep: "Vraag 5, antwoord c", hoorde je al snel "c van chihuahua, c van circus" en ga zo maar door. Zelfs toen de les afgelopen was, wilden de studenten ermee doorgaan.

Ik was wat verbijsterd. Allerlei interessante werkvormen en onderwerpen komen langs, maar 18 tot 25 jarigen vinden een basisschool spelletje zo leuk, dat ze allemaal moeite doen en hard nadenken.
Misschien dat ik volgende keer "memory" of een ander spel van mijn 4-jarige zoontje als werkvorm kan gebruiken. Je probeert als docent je toch in te leven in de belevingswereld van studenten.

Sinds ik in het onderwijs werkzaam ben, ken ik het fenomeen kerstpakketten niet meer. Dat was in mijn vorige baan wel anders. Verantwoordelijk voor het mediabureau en dus ook mediainkoop, kreeg ik ladingen kerstgeschenken. De flessen goede wijn kon ik mooi doorgeven aan familie en vrienden. Uitnodigingen voor een leuke voorstelling hier en daar, picknickmanden, step, tassen, pennensets, noem maar op.

Hogeschool INHOLLAND geeft het bedrag van kerstpakketten liever aan een goed doel, Unicef. Wat mij betreft prima. Wat ik dan alleen niet begrijp, dat ze dan wel iedereen een Unicef-calender geven. Wie heeft dat nodig? Zonde, want veel eindigen in de prullenbak. Geef dan ook dat bedrag volledig aan een goed doel.

Ik hoor het de student denken, als de wekker veel te vroeg op een dinsdagochtend gaat. "Oja gelukkig, les in het auditorium, dan kan ik lekker doorslapen". En dat heeft hij gedaan. De hele les door. Zelfs een opmerking hier en daar kon hem niet uit zijn dromen trekken. Een keer ging er 1 oog open. Eventjes maar. Ach, we hebben er om gelachen, de rest van de studenten en ik. En hem zelfs aan het einde van de les weer wakker gemaakt.

Er rest mij maar 1 vraag: Waar zou hij tijdens een hoorcollege over klanttevredenheid over gedroomd hebben?

Als docent maak je veel leuke dingen mee.

Na afloop van een hoorcollege voor ruim 60 studenten, bleven er twee stoere jongens zitten. Het hoorcollege was om 8.30 uur begonnen en we zaten in het auditorium (dat betekent heerlijke bioscoopstoelen). Na een wat sarcastische opmerking van mijn kant, meldden de twee studenten dat ze de colleges van mij erg interessant en goed vonden. Sterker nog. De beste die ze kregen. En dat ze alleen voor mijn college om 8.30 uur naar school kwamen.
Leuk om te horen, want daar doe je het voor. Gemotiveerde studenten, die wat van je leren. We praatten wat en en ik bood ze toen allebei een kopje koffie aan. Dat werd gretig aangenomen met de woorden: "Dan kan ik vanmiddag aan mijn moeder vertellen dat ik koffie heb gedronken met de juf, eh een docent!".