Ik ben het niet. Nooit geweest ook eigenlijk. Verslaafd aan mijn mobiele telefoon. Ondanks mijn verleden.

Ik had er wel 9 jaar geleden al één. Zo'n hele grote, zwarte prepaid telefoon, merk Sagem (spreek uit sasjem en niet sággem). Ik werkte op een reclamebureau als accountmanager en dan moet je overdag bereikbaar zijn. Ook in de auto. Toen mocht je nog gewoon bellen in de auto. Toen was een mobiele telefoon ook nog wel een beetje stoer. Daarna werkte ik bij Dutchtone en later Orange en had ik om de zoveel tijd weer het nieuwste model telefoon, kon onbeperkt bellen, SMS-en en was één van de eersten met WAP (voorloper van Internet op je mobiel) en e-mail op mijn mobiel. Ook verraste ik mijn vrienden met de eerste Voicecard.

Het heeft echter allemaal niet mogen helpen. Ik ben liever niet altijd bereikbaar! Natuurlijk heb ik een mobiele telefoon. Ik gebruik deze echter alleen als het nodig is. Ook gebruik ik SMS alleen om snel informatie te versturen (ik ben wat later) en niet om mijn sociale contacten warm te houden. Als ik thuis ben, ben ik prima bereikbaar via de gewone vaste lijn of per e-mail. Mijn mobiele telefoon verlaat mijn tasje eigenlijk niet. Ik heb er, in tegenstelling tot de meesten, geen problemen mee mijn telefoon niet op te nemen of thuis te laten, als het even niet uitkomt. In het bos met de kinderen ben ik dus met wat anders bezig en bel als het nodig is later wel terug. Tijdens het eten, zit ik te eten, en tijdens een romantisch weekend in Rome ben ik niet bereikbaar.

Ik raad het iedereen aan. Het geeft meer rust en je kunt makkelijker prioriteiten stellen, en aandacht geven aan de mensen om je heen. Want vindt niet iedereen het vervelend om midden in een interessant persoonlijk gesprek onderbroken te worden door de GSM van de ander en een daaropvolgend gesprek te moeten aanhoren, wat je niet kan volgen voor 10 minuten?

Een mobiele telefoon: soms even niet!

Deze opmerking heb ik geleend van Frank, een medecursist van de cursus didactische bevoegdheid aan de VU. Als docent geef je veel energie in een les; je gesticuleert, je loopt rond, motiveert en inspireert. Dat kan gepaard gaan met zweten. Met name in te heet gestookte lokalen, waarvan de ramen niet open kunnen i.v.m. de klimaatbeheersing. Die klimaatbeheersing is een jaar na de oplevering van het nieuwe pand natuurlijk nog niet optimaal. Dus of te koud en je jas aanhouden of veel te warm. Met alle gevolgen van dien. Dus ook zwetende docenten.

Nu is dat eigelijk niet altijd nodig of eigenlijk helemaal niet. Tegenwoordig ben je als docent niet alleen aan het woord. Er moet interactie met studenten plaats vinden. Studenten moeten zelf vragen stellen en met oplossingen komen. Studenten moeten dus actief zijn tijdens lessen. En dan komen we weer terug op de titel van dit stukje. "Het zweet moet op de juiste rug staan". Juist ja, op die van de student!

Ik twijfel. Ik onderhoud nu al een tijdje mijn Blog, maar voor wie? Bijna niemand weet van het bestaan. Nu is het meer een soort digitaal weekboek.

Het is natuurlijk erg leuk als er mensen mijn Blog bezoeken en reacties plaatsen. Dan kan er ook gediscussieerd worden over de onderwerpen die ik aansnijd. Met name voor collega-docenten en studenten is dat interessant.

Weer zal ik aan de naamsbekendheid moeten werken. Ik kan het binnen INHOLLAND "wereldkundig" maken, Dat betekent echter ook dat ik er veel tijd in moet steken, mochten er veel reacties gaan komen. Ik moet de look-en-feel aantrekkelijker maken, berichten en foto's plaatsen, etc. Dus ik tijfel.

Wie geeft mij een teken? Wat zal ik doen?

Een van de competenties die de meeste studenten na de opleiding goed beheersen is met zo min mogelijk inzet een zo groot mogelijk resultaat behalen. Daar is niets mis mee. Daar zullen ze in het bedrijfsleven ook wat aan hebben. Deze competentie wordt echter niet door de opleidingen beschreven. Het levert niettemin grappige situaties op.

Na een Multiple-Choice tentamen kwamen er studenten (met een 5,3) naar de inzage. Tja, en dan blijkt dat ze net 1 vraag teveel fout hebben beantwoord. Namelijk 13 vragen van de 40 fout. En dat is natuurlijk balen. Met een onschuldige blik zeggen ze dan altijd dat ze het echt geleerd hadden. "Kan er niet iets geregeld worden? Een vervangend opdrachtje, zodat ik het vak toch heb gehaald?" Een vriendelijke glimlach met een duidelijk nee is mijn reactie. Dat is het voordeel van MC-tentamens. De uitslag is behoorlijk objectief en discussie vaak uitgesloten. Studenten proberen dan soms toch een gaatje te vinden. En soms lukt het ze ook nog (niet bij mij). Dus ik begrijp dat ze het proberen. Zo komt zelfs de competentie creatief problemen oplossen aan de orde.

Als docent kan ik me af en toe lekker uitleven in het voor gek zetten van studenten. Dat is natuurlijk niet pedagogisch verantwoord, maar doet het erg goed als je iemand tot de orde wilt roepen. Geen geschreeuw of boos worden, maar een subtiele wat sarcastische opmerking met natuurlijk een grote glimlach rond mijn mond en de student staat voor gek, de mond wordt gesnoerd, de rest van de klas vindt het leuk en je hebt geen last meer van hem/haar.

Zo gaf ik laatst les in het auditorium (een soort bioscoopruimte). Studenten gaan meestal al niet vooraan zitten, maar nu gingen twee jongens echt helemaal op de achterste banken zitten. Ze zaten maar te rotzooien in hun tassen tijdens het hoorcollege. Ik kon ze niet goed zien en wilde dat ze naar voren kwamen. Plots floepte er uit mijn mond: "Willen die twee jongens op de achterste bank niet zo samen zitten te friemelen?" De klas schoot in de lach, de jongens kregen een rood hoofd en stamelden wat uitleg, terwijl ze naar voren kwamen lopen. Blij waren de jongens niet met mijn opmerking. Wat ik zei klopte, zij vonden echter dat het van alles suggereerde.

Tja als je je tijdens mijn lessen netjes gedraagt, dan loop je ook geen risico. In ieder geval minder.