Het is me gelukt. Aan het einde van een werkcollege marketing en communicatie waren alle studenten aan het nadenken. Dat gebeurt niet vaak, maar het kan. Hoe heb ik dat voor elkaar gekregen, wil iedereen natuurlijk weten. Hier volgt mijn verhaal:

Het was donderdagmiddag en ik gaf een interessant werkcollege dat ging over communicatieplanning. Van de 31 studenten waren er ongeveer 24 aanwezig (niet slecht voor een niet verplicht college). Elke les krijgen de studenten MC-vragen over het onderwerp mee naar huis om te oefenen. Aan het einde van de les bespreek ik dan de antwoorden. En nu komt het. Omdat studenten steeds vroegen: "Is het nu b of d?" Ben ik woorden gaan verzinnen. De "b" van "Babs", de "d van domoor". Dat sloeg aan. Iedereen wilde een zo origineel mogelijk woord bedenken. Dus zodra ik riep: "Vraag 5, antwoord c", hoorde je al snel "c van chihuahua, c van circus" en ga zo maar door. Zelfs toen de les afgelopen was, wilden de studenten ermee doorgaan.

Ik was wat verbijsterd. Allerlei interessante werkvormen en onderwerpen komen langs, maar 18 tot 25 jarigen vinden een basisschool spelletje zo leuk, dat ze allemaal moeite doen en hard nadenken.
Misschien dat ik volgende keer "memory" of een ander spel van mijn 4-jarige zoontje als werkvorm kan gebruiken. Je probeert als docent je toch in te leven in de belevingswereld van studenten.

Sinds ik in het onderwijs werkzaam ben, ken ik het fenomeen kerstpakketten niet meer. Dat was in mijn vorige baan wel anders. Verantwoordelijk voor het mediabureau en dus ook mediainkoop, kreeg ik ladingen kerstgeschenken. De flessen goede wijn kon ik mooi doorgeven aan familie en vrienden. Uitnodigingen voor een leuke voorstelling hier en daar, picknickmanden, step, tassen, pennensets, noem maar op.

Hogeschool INHOLLAND geeft het bedrag van kerstpakketten liever aan een goed doel, Unicef. Wat mij betreft prima. Wat ik dan alleen niet begrijp, dat ze dan wel iedereen een Unicef-calender geven. Wie heeft dat nodig? Zonde, want veel eindigen in de prullenbak. Geef dan ook dat bedrag volledig aan een goed doel.

Ik hoor het de student denken, als de wekker veel te vroeg op een dinsdagochtend gaat. "Oja gelukkig, les in het auditorium, dan kan ik lekker doorslapen". En dat heeft hij gedaan. De hele les door. Zelfs een opmerking hier en daar kon hem niet uit zijn dromen trekken. Een keer ging er 1 oog open. Eventjes maar. Ach, we hebben er om gelachen, de rest van de studenten en ik. En hem zelfs aan het einde van de les weer wakker gemaakt.

Er rest mij maar 1 vraag: Waar zou hij tijdens een hoorcollege over klanttevredenheid over gedroomd hebben?

Als docent maak je veel leuke dingen mee.

Na afloop van een hoorcollege voor ruim 60 studenten, bleven er twee stoere jongens zitten. Het hoorcollege was om 8.30 uur begonnen en we zaten in het auditorium (dat betekent heerlijke bioscoopstoelen). Na een wat sarcastische opmerking van mijn kant, meldden de twee studenten dat ze de colleges van mij erg interessant en goed vonden. Sterker nog. De beste die ze kregen. En dat ze alleen voor mijn college om 8.30 uur naar school kwamen.
Leuk om te horen, want daar doe je het voor. Gemotiveerde studenten, die wat van je leren. We praatten wat en en ik bood ze toen allebei een kopje koffie aan. Dat werd gretig aangenomen met de woorden: "Dan kan ik vanmiddag aan mijn moeder vertellen dat ik koffie heb gedronken met de juf, eh een docent!".

Iedereen heeft het druk. Of anders doet iedereen wel druk. Het hoort bij deze tijd. Ook ik heb het wel eens druk; werken, studeren, een gezin en een verhuizing tegelijk, vragen om een strakke planning. Gelukkig ben ik erg goed in plannen en oplossingen vinden. Soms kan ik zelfs gewoon eens rustig erop uit met de kinderen (want in een fort rondrennen vind ik ook leuk) en laat ik het strijkwerk gewoon nog een dag staan (prioriteiten stellen).

Ik heb het niet altijd druk gehad. Een mooie tijd was mijn studietijd. Beetje studeren, naar colleges, blokken in de tentamenperiode, literatuur lezen op het strand en een klein bijbaantje. Prima te doen.

Dat schijnt tegenwoordig anders te zijn. Of anders te worden ervaren. Studenten hebben het erg druk. Zo druk zelfs dat ze geen tijd hebben om naar colleges te komen of zelfs tentamens te doen.

Zo waren er twee studentes uit het eerstejaar die hun presentatie voor Managementvaardigheden (!) niet konden doen (trein gemist). In de laatste tentamenweek gaf ik ze de gelegenheid om het te herkansen en maakte speciaal voor hen een afspraak. Ze e-mailden me daarna dat "ze niet in de gelegenheid waren" en of "ik niet een andere keer een afspraak met ze kon maken, wanneer het ze beter uitkwam". Tuurlijk, daar ben ik voor. Ik ben er voor de studenten, want dat zijn toch mijn klanten? NIET DUS.

Ze hebben een flinke e-mail van mij ontvangen met een les. Wees professioneel, neem verantwoordelijkheid en kom afspraken na. Het vak heet niet voor niets managementvaardigheden. Zij moeten keuzes maken en prioriteiten stellen. Is dat teveel gevraagd van eerstejaars studenten? Misschien wel. Maar "jong geleerd is oud gedaan" en van mij moeten ze nu beginnen.